1972 yılında nasa’nın öğrencilerden uzay deneyleri için fikirler topladığı projeye, 17 yaşındaki judith bir öneri sundu. merak ettiği şey son derece basitti: örümcekler, yerçekiminin olmadığı bir ortamda da ağ örebilir miydi? nasa bu fikri beğendi ve deneyi skylab 3 görevine dahil etti. böylece 28 temmuz 1973’te, arabella ve anita iki küçük plastik şişenin içinde dünya’dan ayrılarak uzaya doğru yola çıktı. iki örümcek, insanlığın uzay istasyonunda gerçekleştireceği deneylerden birinin başrolündeydi.

dünya’da örümcekler, vücutlarının ağırlığını ve yerçekimini kullanarak ağlarını örerler. ağın hangi noktadan başlayacağı, ipliklerin ne kadar gergin olacağı ve örümceğin hareketlerini nasıl yönlendireceği, bu kuvvetlerle yakından ilişkilidir. oysa uzayda yerçekimi neredeyse yoktu. arabella ve anita, deney için özel olarak hazırlanmış bölmelere bırakıldıklarında, ilk tepkileri şaşırtıcıydı. alıştıkları zemine basamıyor, yönlerini belirlemekte zorlanıyorlardı. araştırmacıların gözlemlediği hareketler, düzensiz yüzme hareketlerini andırıyordu. örümcekler, sanki görünmez bir denizde ilerlemeye çalışıyorlardı.

arabella ilk günlerde ağ örmekte zorlandı. oluşturduğu ilk ağ, araştırmacıların ifadesiyle ancak başlangıç niteliğindeydi. fakat ertesi gün bir şey değişti. küçük örümcek, alışık olduğu yerçekiminin yokluğuna rağmen ipliklerini bir noktadan diğerine taşımayı, bağlantılar kurmayı ve ağını tamamlamayı başardı. arabella’nın başarısı üzerine deneyin süresi uzatıldı ve anita da kendi ağıyla deneye katıldı. böylece iki örümceğin uzaydaki davranışlarını daha uzun süre gözlemleme fırsatı doğdu.

arabella’nın deney sırasında ördüğü ikinci ağ, ilkinden daha simetrikti. dünya’da ağlarının merkezini genellikle üst tarafa yerleştiren örümcekler, uzayda merkeze daha yakın bir noktadan ağ örüyordu. dünya’da aşağıya doğru hızla hareket ederek avlarını yakalamalarını sağlayan yerçekimi, uzayda artık yoktu. buna rağmen örümcekler, yeni koşullara şaşırtıcı bir hızla uyum sağlamıştı. araştırmacılar, ağın bir bölümünü çıkararak onu yeni bir ağ örmeye teşvik ettiklerinde, örümcek önce kalan ağı yemiş, ardından yeniden ağ yapmaya başlamıştı. bu davranış, örümceğin yalnızca uzayda hayatta kalmaya çalışmadığını, aynı zamanda çevresindeki değişikliklere yanıt verebildiğini de gösteriyordu. bu durum, merkezi sinir sisteminin dış uyarıcılar (yerçekimi gibi) tamamen değiştiğinde bile yeni koşullara adapte olabilecek bir esnekliğe (nöroplastisite) sahip olduğunu gösterdi.

arabella ve anita’nın uzaydaki ağları, dünya’da ördükleri ağlardan tamamen farklı değildi. ancak aralarında bazı önemli farklar vardı. uzayda örülen iplikler daha inceydi ve kalınlıkları ağın farklı bölgelerinde değişiklik gösteriyordu. dünya’da daha düzenli kalınlığa sahip iplikler üreten örümcekler, uzayda bazı noktalarda ince, bazı noktalarda daha kalın iplikler oluşturuyordu. bu değişimin, örümceklerin ağın esnekliğini kontrol etmek için geliştirdikleri bir uyum biçimi olabileceği düşünüldü. yani yerçekiminin yokluğu, örümceklerin ağ örme yeteneklerini ortadan kaldırmamış, yalnızca bu yeteneği farklı bir biçimde kullanmalarına neden olmuştu. örümceklerin bu hızlı adaptasyonu, sadece basit bir hayvan davranışı gözlemi değildi. canlı organizmaların (ve dolayısıyla insanların da) yerçekimsiz ortama girdiklerinde yaşadıkları "uzay tutması" veya yön duygusu kaybı gibi geçici nörolojik sorunları zamanla aşabileceğine dair önemli bir kanıt sundu. bu durum, daha uzun süreli insanlı uzay görevlerinin planlanmasında bilim insanlarına cesaret verdi.

ne yazık ki arabella ve anita’nın hikâyesi mutlu bir sonla bitmedi. iki örümcek de görev sırasında öldü. ölüm nedenlerinin büyük olasılıkla susuzluk olduğu düşünülüyordu. uzayın zorlu koşullarına uyum sağlamayı başarmış, ağlarını örmüş ve bilim insanlarına önemli bilgiler sunmuşlardı; ancak bakım koşullarındaki sınırlamalar onların yaşamını sürdürmesine izin vermemişti. bugün anita’nın korunmuş bedeni, smithsonian uzay müzesi’nde sergileniyor (arabella ise alabama’daki uzay merkezi’nde bulunuyor.)

arabella ve anita, yıldızların arasında ağ ören ilk örümcekler olarak hatırlanıyor. onların hikâyesi, bazen en büyük keşiflerin en küçük canlıların merakıyla başladığını gösteriyor.