No Country For Old Men Filmi Aslında Ne Anlatıyor?
yazı mı tura mı?
tüm kararlar aslında bu kadar basit olabilir mi ? yoksa biz mi anlam yüklemeyi seviyoruz? kader ve kötülük düşündüğümüz kadar anlamlı ve bağlantılı kavramlar mı?
coen biraderler'in cormac mccarthy'nin roman uyarlamasından beyazperdeye taşıdığı film bize kader teması başta olmak üzere birçok şeyi sorgulatıyor aslında. western sahnesi altında bir hırsız, bir katil ve bir kanun adamının yolculuğu ama bu yolculuktaki hiçbir şey zihnimizdeki gibi ilerlemiyor. filmin iyi olma sebebi de aslında bu beklenen şablonun dışına çıkabilmesi. kanun adamı önce ben diyor, katil ise duygusuz ancak prensip sahibi bir ölüm makinası.
hikaye, geçmişinden bir anıyı anlatan kanun adamıyla başlıyor. bu anıda bize kendini ve hayatını adaması gereken işle ilgili düşüncelerini de anlatıyor. ilk anlamamız gereken kötülük kavramı ve nedenselliği. bazı insanlar nedensizce kötüdür, bunu yenemezsin ve değiştiremezsin diyor. diğeri ise işe bakışı hakkında '' kendimi korumalıyım, eve dönmeliyim, babadan oğula devam eden bu görevimin benim için sınırları var'' diyor bize. bu cümleleri dinlerken görevinin sınırlarını düşünmeyen bir polis memurunun anton chigurh'u tutuklamasıyla kendi hayatını nasıl yok ettiğini görüyoruz. bazıları kötüyü tanımakta şerif ed kadar yetenekli değil.
sonraki sahne ile hırsız ve katili tanımaya başlıyoruz. kötü giden bir uyuşturucu ticaretinin ardından kaderin onu iki milyon dolarlık çantaya getirdiği olaylar zinciri ile hırsız parayı alır ve kaçar. kaderi ona gülmeye başlamıştır nihayet. parayı aldığından kimsenin haberi yoktur ama vicdanı yaralı adama su götürmek için onu harekete geçirdiğinde o kader onu bu defa sonu ölümle bitecek o kovalamacaya iter. şans eseri iki karar ve çok farklı olabilecek iki son yaratır kendine ancak paranın ve uyuşturucunun sahipleri o kadar kolay vazgeçmeyecektir ve bu işe en iyi katillerini verirler.
katil ise anton chigurh ve bu katil size bazı soruları sorduruyor. duygularına ulaşamadığınız bir katili nasıl alt edebilirsiniz? bir makineyle nasıl savaşırsınız? pazarlık edemeyeceğiniz bir adamı ölümünüz dışında ne durdurur?
coen'ler bu filmleriyle sinemanın en unutulmaz karakterlerinden birini yarattılar. hedefe ulaşmaktan yorulmayan ancak prensipleri olan bir ölüm makinası. insani zaaflardan uzak, aklının çelinmesi zor. ve prensipleri sadece kendisi için geçerli değil; son derece sıradan, günlük hayatın içinde düşünülmeden atılan adımlar, alışkanlıkla sorulmuş soruları da kendi çerçevesinden bir ölüm - kalım yarışına çeviren bir karakter bu. yazı mı tura mı? anton chigurh'la bu basit oyun belki yaşama devam etmenizin tek yolu. o sıradan bozuk para bilmeseniz de sizin için dünyanın en değerli parası olabilir çünkü hayatınızı satın alır. bu duygusuz ancak prensip sahibi katil işin tuhaf tarafı filmde zaaflarına yenik düşmeyen ve en tutarlı karakter profili gördüğümüz kişi. filmde gördüğümüz diğer karakterlerin hep zaafları var. düşündüğümüz gibi değiller.
bu filmde hepimizin aklında kalan karakter anton chigurh olsa da aslında hikaye değişen zamanla birlikte iyice belirginleşen şerif ed tom'un yetersizliği, kötülüğü durdurmak konusundaki isteksizliği ve aslında o rozetin gereğini yapamayan bir yaşlı adam olarak dünya sahnesinde artık yerinin kalmadığı fikri. film boyunca katille yan yana gelmemek için büyük çaba gösteriyor. otel odasında llewelyn moss'un cinayetini incelerken gördüğü bozuk para katilin odada olduğunun kanıtı ancak şerif burada da tavrını devam ettiriyor. kendini koru ve eve dön.
katilin davranış kalıplarını doğrulukla tahmin eden bu kanun adamı hep sahne arkasında, başkalarının sözleriyle olaya dahil olmayı seçiyor. o rozete yakışmayan davranışları var. aslında katil onun kendisiyle yüzleşmesi ve elvedası oluyor. emeklilik. filmin sonunda anlattığı rüya da işte bu vazgeçişin hikayesi.
filmde sevdiğim bir diğer şey final. bu bir iyi - kötü hikayesi değil. siyah - beyaz çizgilerle başlayıp grilerle devam eden bir hikaye. bu sebeple finalde katilin kaza sonrası arkasını dönüp gitmesi olağan geliyor çünkü kader ve kötülük sorusunun cevabı belki de ilahi adalet değil, şanstır diye düşündürtüyor coen biraderler.
filmlerde sevdiğim bir diğer şey sanatla özellikle resim sanatıyla benzerliklerini yakalamak
ama bu filme ait benzerlik başka yerden geldi. anton chigurh'un fiziksel görüntüsü en akılda kalan yönüydü. yüzünü adeta saklayan uzun ve düz saçların çok benzer bir görüntüsü bizim tanıdığımız bir isim. benzerlik beni çok eğlendirdiği için eklemeden geçmeyeyim dedim.