Her Sene Nesli Komple Tükenip Yeniden Geri Gelen Müthiş Canlı: Labord Bukalemunu
bu dünyayı paylaştığımız labord bukalemunu denen bir canlı vardır
yaşam döngüleri o kadar trajiktir her sene mart veya nisan aylarının sonunda toplu bir şekilde ölürler ve nesilleri tükenir. her yıl, türünün sonuncu olan bir tanesi dünyaya yalnız ama ihtişamlı bir şekilde veda eder. türlerini yok olmaktan koruyan ise dünya üzerinde geçirdikleri 4-5 ayda yaptıkları şeylerdir.
kasım ayı civarı yağmurlar başladığında toprağın altındaki yumurtaları çatlamaya başlar, yumurtalardan çıkan yavrular inanılmaz bir hızla büyür. sadece 2 ay içinde erginliğe ulaşıp çiftleşirler ve dişiler yumurtalarını toprağa gömer.
mart ve nisan ayının sonunda kurak mevsimlerin başlamasıyla dünya üzerinde yürüyen tüm labord bukalemunları birer birer ölürler. onlardan geriye kalan tek şey nesillerinin devam etme umudunu bağladıkları yer altındaki yumurtalardır. altı ay boyunca yeraltında kulukçada bekleyen yumurtalar kasımda yağmurların başlamasıyla yeryüzüne çıkmaya başlarlar. bu öksüz yavrular ömürlerinin neredeyse 7-8 ayını toprak altında yumurta içinde geçirirken, yeryüzünde yaşamak ve türlerini yok olmaktan kurtarabilmek için sadece 4-5 aya sahiptirler.
son enerjisiyle yumurtalarını toprağa gömdükten sonra hayata veda eden bir tanesi,
https://www.reddit.com/…ts_she_errupted_in_colours/
hiçbir şey söylemeden bir şeyleri ancak bu kadar iyi anlatabilirdi. son anlarında dünya üzerinde tecrübe ettiği tüm renklere birer birer bürünüyor.
aslında buraya mı yoksa hayata dair iç burkan detaylar başlığına mı yazayım diye düşünmedim değil. doğa genellikle acımasızdır ama nadiren de olsa estetik ile hüznü, yaşam ile ölümü bu kadar ince bir şekilde birleştirebiliyor.
insan olmanın güzelliğinden, bilinç sahibi olmanın eşsizliğinden bahsedip duruyoruz ama bu bukalemunların yeryüzünde yürüyebildikleri o kısa dört ayda hissettikleri, çiftleşecekleri bir eş bulmaları, türünün devamı için tüm varlığını toprağın altına emanet etmeleri, en sonunda da türünün son temsilcisi olarak kendi cenaze törenini düzenler gibi ihtişamlı bir şekilde dünyaya veda etmeleri belki de bizim ortalama 80 yılda tecrübe edebileceğimizden çok daha anlamlıdır.