ny knicks tarih yazmış takımdır

2016 cavs şampiyonluğu ile birlikte son 20 yılda bu kadar büyük bir şampiyonluk hatırlamıyorum. ama hikayesi gerçekten bambaşka. şakayla da karışık olsa da aslında bi bakıma atlanta sayesinde şampiyon oldular.

2020 yılında başa leon rose gelmesinden sonra 2022 yılında serbest oyuncu olarak gelen brunson'un kilidinin açılıp süperstara dönüşmesini gelişimini adamın mentalitesini falan anlatmaya zaten gerek yok ama brunson'un liderliği, aldığı sorumluluklar new york'u tam olarak takım yaptı. 2024 yılında 113 milyon dolarlık fedakarlığıyla knicks'e cap space yaratması, yeni yönetimin eski beceriksiz yönetime kıyasla harika iş çıkarıp aile ortamı kurdular. takımın tüm eksiklerini gidermeye oynayan ve adeta takıma soluk getiren josh hart takası, rj barrett ve quickley gibi genç yıldızlardan vazgeçip yerine og anunoby almalarının ne kadar harika bir karar olduğunu yeni görebildik. og anunoby'den aldıkları katkının haddi hesabı yok. sonraki sene takımın eksiği olan şutör pozisyonu için nets'e tam 5 adet birinci tur draft verdiler karşılığında mikal bridges aldılar. bu parçalardan sonra geriye sadece iyi bir uzun almak kaldı ki new york hemen randle ve divincenzo'yu paketleyip direkt ligdeki belki de en üst düzey şutör pivot karl-anthony towns'u aldı. best duo ya da big three falan değil zaten yıldızların üstüne müthiş bir savunma ve kanat gücü eklemişken yedeklerde de mitchell robinson, jose alvarodo, jordan clarkson, miles mcbride gibi bol pozisyonlu, yetenekli bir takım kurdular. nefis bir kadro mühendisliği gerçekten. ama ilginçki bu takımda hep bir şeyler eksikti, tüm pozisyonların ligin en yetenekli oyuncularıyla dolu sakatlık falan da yok nasıl konferans finali adayı olmaktan çok daha elit bir takımken kat'le de ivme kazanmışken bu sefer de indiana'ya takıldılar.

neyse kısaltarak geçelim ve en başa gelelim

bu sene yine tam gaz başladılar. konferansı 3. bitirdiler, geçen seneden de güçlü okc ve harika bir jenerasyon yakalayan genç spurs kadar yine favori değillerdi. playoff ilk turda atlanta'ya ilk maçlarda ciddi zorlandılar. kazandıkları ve kaybettikleri maçlar yakın geçerken işte seri 2-2 oldu. ve serinin 2-2 olması, knicks'in böyle bir kadroya rağmen atlanta'ya toslaması adamlarda adeta bir ışık yaktı ve oyunlarını büyük ölçüde geliştirdiler. serinin beşinci maçınca knicks öyle bir oynadı ki sanırsam bir playoff maçında gördüğüm en görkemli ilk yarı performansı sundular. bi ara skorboard 76-27'yi gösteriyordu. daha önlerinde bir maç olmasına rağmen dyson daniles falan benchte çöktü ağladı ilk yarıda. atlanta sayesinde şampiyon oldular diyordum ya, işte new york o günden sonra kendisine geldi ve gerçek kadro gücünü kullanmasını öğrendi. ilk tur beşinci maçtan itibaren o kadar dominant bir oyun oynadılar ki playofflarda 13 maç üst üste kaybetmedi.

daha da ilginci bu maçların bi kısmında zaman zaman new york fark yedi ama hepsinden geri dönmeyi başarıp maçı kazandılar. spurs serisinde ise tam bir takım gördük. brunson liderliğinde zaten elit maçlar çıkarırken kat geçmişe kıyasla çok daha takıma yönelik oynadı. josh hart, anunoby, mitchell robinson, miles bridges vs. hiçbirinde en ufak ego olmadan seriyi 5. maçta kapattılar. wembanyama'nın özellikle brunson'a yaptığı arada çirkin oynayışları, çalınmayan flagrantleri vs olsa da brunson lider karakterini gösterdi ve hep soğukkanlı davrandı, beşinci maça kadar da takım bu halini bozmadı.

unutulmayacak bir playoff yılıydı.

Ergin Ataman'ın, Kupa Kazandığı Takımlarda Uyguladığı Başarılı Kadro Mühendisliği