Pterozorlar Günümüzde Yaşasaydı Onları Binek Aracı Olarak Kullanabilir miydik?
insan tarihin akışı boyunca doğayı evcilleştirmeye ve onu kendi çıkarları için kullandı. atın sırtına vurulan ilk eyer, tekerleğin icadından çok daha büyük bir devrimdi. çünkü bu devrim insanı sadece hızlandırmakla kalmadı, ona doğanın üzerinde bir hakimiyet ve güç hissi verdi. james cameron’ın avatar filmi bu duyguyu çok güzel yansıtmaktadır. filmde na’vi halkının gökyüzündeki yırtıcı canlıları olan ikran’larla kurduğu o efsanevi bağ da aslında insanın bu kadim arzusunun güzel bir örneğidir. yani bir toruk makto olmayı kim istemez ki.
peki, tarih öncesinin gerçek gökyüzü hükümdarları quetzalcoatlus, hatzegopteryx ve pteranodon gibi pterozorlar bugün aramızda yaşasaydı, bu fantastik kurgu gerçeğe dönüşebilir miydi?
hazırsanız şimdi hayal etmeye başlayalım
sabahleyin, ovanın üzerine dev gölgeler düşüyor. önce rüzgarın sesi geliyor, ardından on metreyi aşan kanatların ağır çırpınışları ve ortalığı bir toz bulutu kaplıyor. bir quetzalcoatlus sürüsü, uzun bacaklarıyla yere iniyor. boyları bir zürafayı andırırken gagaları bir mızrağa benziyor. uçarken zarif görünen bu canlılar, yere bastıkları anda gökyüzünden kopmuş bir canavara dönüşüyor ve gözünüzün içine bakıyor.
muhtemelen o an korkmamak imkansızdır. çünkü insan, tanımadığı her büyük canlıdan korkmayı öğrenmiştir. sonra merak beynimizin içini kaşıdıkça bu canlıları gözlemler. ve en sonunda, her zaman yaptığımız gibi, birlikte yaşamanın bir yolunu arar ve bir an için ona eyer vurulabilmeyi düşünürdük.
etçil ve yaklaşık 250 kg ağırlığa sahip olduğu düşünülen bu canlılar için bazı araştırmacılar yavaş, süzülme uçuşu kullandığını öne sürerken, diğerleri ise uçuşlarının hızlı ve dinamik olduğu sonucuna varmıştır. buraya dinamik ve heyecanlı bir hayalle geldiğimizden dolayı bu yoldan devam edeceğiz.
ilk bakışta bize muhteşem bir görüntü sunan hayalimiz biraz hayal kırıklığı yaşardı. çünkü fizik, hayal gücünün önüne hep bir set çeker. bu devler zaten kendi ağırlıklarını taşımanın sınırında uçuyorlardı. onlara bir insan eklemek, dolu bir bardağa biraz daha su eklemek gibi olurdu ve bu durum bardağı tamamen taşırırdı. uçmak fikri kemikleri hafiflik üzerine kurulmuş olan evrimden geçiyordu. bu canlılarında içi boş, kırılgan ve sadece kendi uçuşunu taşımaya adanmış bir mimari ile yarattı.
bir eyer, bir binici, bir de rüzgarın kahpeliğini de denkleme eklediğimizde, muhtemelen o zarif mimari bir enkaza dönerdi. belki de hayalimiz onu at gibi sadık, bağlı bir hayvan olarak düşünse de gökyüzü, kendi kurallarını yeryüzündeki işletmez. orada güç, hafiflikle ölçülür.
sonuca gelecek olursak
avatar’ın pandora’sındaki o büyüleyici uyum, biyolojinin gerçekleriyle yüzleştiğinde bir fantezi olarak kalmaya mahkumdur. eğer bu muazzam canlılar bugün bizimle olsaydı, onları eyerleyip bulutların üzerinde süzülmek yerine, muhtemelen gökyüzünü onlara bırakır ve bizi gapmasınlar diye pencerelerimizi sıkıca kapatırdık. yok yok bu olmadı... muhtemelen yok oluşları bizim elimizden olurdu (bu daha gerçekçi bir son).