İnsan İlişkilerinde Eskisi Kadar Derinlik ve Samimiyet Yok mu Artık?
insan ilişkilerinde derinliğin gitgide kaybolmasının en önemli nedenlerinden birinin, artık birbirimizi tanımaktan çok birbirimiz hakkında fikir sahibi olmaya çalışmamız olduğunu düşünüyorum. sanal platformlardan biriyle konuşma başlıyor ilk soru ''yaş kaç?'' diye geliyor ardından ''hangi şehir?''
bir insanla tanışıyoruz, birkaç fotoğrafına bakıyoruz, sosyal medyada neler paylaştığını görüyoruz, nelerden hoşlandığını az çok öğreniyoruz ve çoğu zaman onu tanıdığımızı zannediyoruz. oysa bir insanın ne düşündüğünü bilmekle neden öyle düşündüğünü anlamak arasında ciddi bir fark var. günümüzde iletişim kurmak hiç olmadığı kadar kolay ama birini gerçekten anlamaya çalışmak hâlâ emek isteyen bir şey.
bunu özellikle arkadaşlıklarda ve romantik ilişkilerde gözlemlemek mümkün. insanlar birbirleriyle sürekli iletişim halinde olabiliyor. gün içinde onlarca mesajlaşma gerçekleşebiliyor ama konuşulan şeylerin önemli bir kısmı gündelik gelişmelerden, kısa tepkilerden ve anlık paylaşımlardan ibaret kalıyor. birbirimizin gününü biliyoruz ama zihninden neler geçtiğini, neye üzüldüğünü, hangi konuda kendisiyle mücadele ettiğini her zaman bilmiyoruz. iletişimin sıklığı, yakınlığın derinliğiyle karıştırılıyor biraz da. kimse kimsenin gerçekten ne düşündüğünü ne hissettiğini sormuyor ya da önemsemiyor.
bir diğer mesele de insanların artık ilişkilerde çok hızlı sonuç beklemesi. birini tanımak, güven oluşturmak, farklılıkları anlamak ve zamanla ortak bir dil geliştirmek sabır gerektiriyor. fakat en küçük anlaşmazlıkta iletişimi kesmek, karşı tarafı birkaç davranışı üzerinden tamamen tanımlamak veya daha iyisini bulabileceği düşüncesiyle mevcut ilişkiye yeterince emek vermemek giderek sıradanlaşıyor. elbette insanın kendisine iyi gelmeyen ilişkilerden uzaklaşması gerekiyor. ancak her zorluğu uyumsuzluk, her fikir ayrılığını da karakter uyuşmazlığı olarak değerlendirmek sağlıklı bir yaklaşım değil.
bence burada sosyal medyanın ve sürekli seçenek varmış hissinin de payı var. insan, karşısındaki kişiyi olduğu hâliyle tanımak yerine zaman zaman kafasında oluşturduğu ideal insanla kıyaslıyor. daha ilgili, daha anlayışlı, daha eğlenceli, daha başarılı birini bulabileceği düşüncesiyle elindeki ilişkinin eksiklerine odaklanabiliyor. böyle olunca kimse kimseye gerçekten alan açamıyor. herkes anlaşılmak istiyor ama karşısındakini anlamak için aynı çabayı göstermeyebiliyor.
tabii bütün bunları geçmişte insanlar birbirine çok daha bağlıydı, eskiden ilişkiler daha samimiydi gibi romantik bir bakış açısıyla değerlendirmiyorum. geçmişte de çıkar ilişkileri, yüzeysel arkadaşlıklar ve birbirini anlamadan sürdürülen evlilikler vardı. hatta bazı insanlar yalnızca alışkanlıkları veya toplumsal zorunlulukları nedeniyle yıllarca aynı ilişkilerin içinde kalıyordu. dolayısıyla bugün insanların ilişkilerini daha kolay sonlandırabilmesini tek başına olumsuz bir gelişme olarak görmek de doğru değil.
ama bana kalırsa asıl kaybettiğimiz şey, bir insanı bütün yönleriyle tanımaya duyduğumuz merak. artık çoğu zaman birinin bize ne hissettirdiğiyle ilgileniyoruz, onun nasıl bir insan olduğunu anlamakla değil. beklentilerimizi karşılayıp karşılamadığına, hayatımıza ne kattığına, bizimle ne kadar uyumlu olduğuna bakıyoruz. bunlar elbette önemli fakat bir ilişkiyi yalnızca bize sağladığı fayda üzerinden değerlendirdiğimizde, karşımızdaki insanı da farkında olmadan bir ihtiyaca indirgemiş oluyoruz.
belki de derinlik dediğimiz şey çok sık görüşmek, her şeyi paylaşmak veya sürekli iletişim halinde olmak değil. bir insanın farklılıklarına tahammül edebilmek, onu hemen yargılamadan dinleyebilmek, her zaman aynı fikirde olmadığımız halde birbirimize saygı duyabilmek ve zaman içinde birbirimizi yeniden tanımaya açık olmak. bunlar olmadan kurulan ilişkiler kalabalık olabilir ama ne kadar yakın oldukları tartışılır.
boşanma oranlarındaki artış ve (bkz: bu kadar insan yalnizken neden hala yalniziz) tarzında başlıklar sırf yakışıklı veya güzel diye ilişkiye devam edilmesinden dolayı meydana geliyor. çoğu insan maalesef şekilci ve sadece görsele önem veriyor.
Final notu
eskiden insanlar ayda yılda bir aranır, denk gelirse görüşürmüş birbirlerinin sevinçlerinde üzüntülerinde canı gönülden yanında olurmuş ve bu anlar kıymetliymiş.
şimdi elimizin altında çok fazla iletişim kurabileceğimiz şey varken iletişim kurulmuyor.
özellikle her şey sosyal medyadan yaşanır oldu. bebeğin oldu storyle bir beğeni atarlar bu hayırlı olsun demektir. görev tamamdır. şehir değiştirirsin storyden görür beğeni atar yeni şehrin hayırlı olsun demektir. iş değiştirirsin beğeni atar bu da hayırlı olsun demektir. kimse kimseyi gerçekten merak edip ne arıyor ne soruyor.
derinlik gitti, beğeniyle iletişim kaldı.
Boşanma Oranlarının Artmasının ve Evlenenlerin Sayısının Azalmasının Nedenleri
